Bagels & Beans - Bagels, espresso & happiness!

Winkels in:

Leeg nest

Het schijnt een heel normaal verschijnsel te zijn. Het empty nest syndrom oftewel het legenestsyndroom. Ouders zetten kinderen op de wereld en doen er alles aan om ze op eigen benen te kunnen laten staan. Maar als dat dan gebeurt, is het opeens even slikken. En zoiets is nu gaande bij ons in Hilversum. Maandenlang hebben we met dit team van alles meegemaakt: plotselinge piekdruktes overleefd, saaie dagen doorstaan, we konden ze bellen als we opeens iemand te weinig hadden of een griepepidemie moesten overleven. Zij werkten bij ons om een studieloze tijd door te brengen, wij wilden ze graag bij ons hebben omdat ze vrolijk zijn, of hartelijk, of gezellig, veel humor hebben en harde werkers en echte teamleden zijn. En ondertussen waren ze allemaal bezig met het nadenken over een (volgende) studie. En inmiddels hebben ze die allemaal gevonden. Hartstikke fijn! Maar toch…
Het begon met Raymond, die na anderhalf jaar onze geeloranje toko inruilde voor een stage in de geeloranje stad Nice en die we nu op z'n weblog volgen. En net is Nina vertrokken, vanaf september bezig met een mediastudie in Haarlem. En dan volgt Justa, naar dezelfde horecaopleiding als Raymond in Amsterdam. En Charlotte, die naast haar nieuwe studie op zoek gaat naar een avondbaan, net als Julian. Gelukkig blijven een aantal doordeweekse gezichten nog even op de zaterdag: Julia, terecht eindelijk toegelaten op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, Sacha die na een jaar hard werken opnieuw de studie Communicatie gaat doen. Jolijn, die het eerste jaar na een vermoeiende eindsprint heeft gehaald en nu door mag naar jaar 2. En Iris die nu officieel onze langstindienstzijnde personeelslid is. En natuurlijk Florine en Lieke, onze allerjongste medewerkers. Manon houden we als vaste barista gelukkig nog even door de week.

Zo moet dat dus voelen, als je trots bent dat ze allemaal op hun plek gekomen zijn maar dat het huis nu tegelijkertijd wel heel erg leeg raakt. En afscheid nemen van 5 medewerkers tegelijk en ook nog doordeweekse gezichten kwijtraken is best een beetje veel. Zoals moeders hopen dat ze tenminste nog 1 keer per week de was komen brengen hopen wij dat ze nog zo nu en dan een koffie komen drinken, dan kunnen we ze nog even zien en kijken of het goed met ze gaat en of ze wel genoeg eten en slapen :D
Gelukkig is ons voordeel natuurlijk dat we ons lege nest opnieuw kunnen vullen, en dat hebben we na flink zoekwerk ook weer gedaan: Anna, Marjolein, Joyce, Josien en Valesca zijn op dit moment hard aan het inwerken. En die gaan we ooit ook weer met een brok in onze keel uitzwaaien. Had niemand ons kunnen waarschuwen dat je bij je franchisecontract dit soort verschijnselen er gratis bij krijgt??

Door Ingrid & Nicolette op 20-8-2007 om 19:9:49 Reacties (3)

Witte jassen

Witte jassen

Regelmatig worden wij in onze zaak overvallen door mannen met een koffer met daarin o.a. een witte jas. Soms komen ze op een prettig tijdstip, soms is het net even druk. In ieder geval zijn het belangrijke bezoeken, de hygiëne wordt namelijk gecheckt, en ook of wij ons houden aan de andere eisen die de horeca met zich meebrengt. Een aantal van deze mannen komt zelfs op ons eigen verzoek, tegen betaling ;). Je weet alleen nooit wanneer ze opeens binnen stappen. Voordeel hiervan is dat we een echt goede keuring krijgen. Het zijn meestal interessante gesprekken waarbij een wederzijds respect is voor het horecavak, en voor het werk wat beide partijen hierin doen: als ondernemer en als controleur. We leren ook elke keer weer van deze controleurs. Trots prijkt bij ons het bordje ‘uitstekend’ op de bar (want ja, het blijft toch spannend en we hopen toch altijd op een bevestiging van ons idee dat we goed bezig zijn), en we zijn blij als de Keuringsdienst van Waren weer tevreden is.
Vanmiddag rond 4 uur werden we weer overvallen. Eerst dachten we nog dat deze bekende Nederlander (hoe heet ‘ie ook alweer..) gewoon een bageltje kwam eten, want van een BN-er meer of minder kijken we in onze Hilversumse zaak niet meer op. Maar nee: hij had een koffer bij zich, met daarin… een witte jas. Het was Rob. Rob je-weet-wel, Rob van de Smaakpolitie. Trouw gevolgd door een man met een camera kwam ook hij onze zaak inspecteren. Op de website staat: “In De Smaakpolitie is Rob Geus de schrik van restaurants, snackbars of andere eetgelegenheden die het niet zo nauw nemen met de hygiëneregels”. Serieus als wij zijn met alle horecaregels waren wij dus ook niet bang voor Rob: kom binnen, kijk rond. Na een drukke vrijdag waren we hard bezig met de schoonmaak, en het bijvullen voor de zaterdag. Geen prettig moment voor een bezoek omdat de spits net achter de rug is, maar altijd nog beter dan 12 uur.
Het verschil met Rob en de andere medewerkers van keuringsdiensten is echter het respect. Niet dat Rob respectloos met de horeca-eisen, of met ons, omgaat, absoluut niet. Maar het opnoemen van alleen de gebreken in je zaak geeft geen goed beeld van hoe je zaak ervoor staat. Zeg dat er op 100 punten te keuren valt, en je krijgt er op 8 een puntje van kritiek. Dan zijn er nog steeds 92 goed, wat dus 92% is. Rob noemt echter alleen de 8 mindere (?) punten, zet daar zijn cameraman bovenop en kijkt ons met gefronste wenkbrauwen aan: “die sla is houdbaar tot 30 maart!”… Ja, Rob, maar dat is de datum van vandaag. “Uit dat gat in het plafond kunnen muizen komen!”. Ja, Rob, maar we hebben geen muizen. “De afwaskeuken is te klein”. Ja, Rob, maar meer ruimte hebben we niet, en we hebben er ook geen last van. “De brandslang is te ver weg”. Maar Rob, de brandweer heeft dat afgelopen maand nog goedgekeurd.
Als Rob zelfs kritiek heeft op de haarkleur van één van onze medewerksters, zakt de moed bij ons in de schoenen.
Rob. We willen graag van je leren, net als van elke controleur. En het feit dat we geen sticker van je hebben gekregen, keurmerk noem je het zelf, daar zijn we natuurlijk vreselijk rouwig om, want wie wil dat nou niet…(?). Maar als je het niet erg vindt, gaan we nu weer door met ons werk. De sensatiebeluste uitslag zien we wel op TV … als de uitslag al interessant genoeg is voor het grote publiek.

Door Nicolette en Ingrid op 3-4-2007 om 20:9:16 Reacties (32)

Gezellig

Een Bagels & Beans draaien betekent bagels maken, je best doen om een zo mooi mogelijke koffie te serveren en plezier hebben om mensen te zien genieten van het feit dat het suikerklontje op het cappuccinoschuim blijft liggen, van het laatste nieuws in de ochtendkrant, van die grote koffie verkeerd als het buiten net begint te regenen of van je zelfgebakken dadeltaart. Eigenlijk krijg je er met al die klanten een soort van nieuwe buren bij. Alsof je net naar een nieuwe wijk bent verhuisd en langzaam alle medebewoners leert kennen.
Zo hebben we Leon die ons wekelijks een bezoekje brengt, elke keer een folder meeneemt en ons zo nu en dan een kaartje schrijft vanuit Beekbergen. Bij ons aan een tafeltje met een kopje koffie, dat dan weer wel. Rachel, die al vanaf het begin ons weet te vinden. ’s Ochtends beginnen we onze dag met twee vriendinnen, die dagelijks energie opdoen voor de dag met een koffie verkeerd en een cappuccino. En dan nog eentje, allebei, omdat ze nog niet zijn uitgepraat. De postbode die snel tussen het bezorgen door alles van de kaart al heeft geprobeerd. Of de twee sportieve heren die vlak voor hun sportochtend een Alles-gemengd sapje nemen, naast de koffie om wakker te worden uiteraard (waarom ze het nou vliegtuigbenzinemixen noemen weten we niet goed meer). Annemarie is een grote fan van de koffie verkeerd, soms een kleintje en soms een grote, en soms daarbij een kopje of t-shirt. De Amerikaanse dames, die soms met z’n tienen lekker bij elkaar zitten. De zwangere bezoeksters en de baby’s die inmiddels geboren zijn, de fans van de avocado-bagel met oude kaas, de ijskoffie-met-caramelsiroop-liefhebber die soms een paar keer per dag langskomt, de fans van de grote frambozensap, de verse jus, de hele cheesecakes, de buurmannen die hun koffie halen, de buurtwinkeliers die altijd een tostibagel zonder tomaat bestellen, of maanzaad met hagelslag met een klein beetje boter, of een avocadobagel met net een beetje meer walnoot-honing-creamcheese, of de bedrijven die wekelijks hun bestelling doorbellen…
En natuurlijk zijn er de scholieren, die ’s middags onze bovenverdieping tot een heerlijk lawaaierige schoolkantine maken, en waar we om de 15 minuten één nieuwe muffin serveren. De mevrouw die al weken geniet van dezelfde tosti met een cappuccino, de meneer van de ristretto XL in een klein kopje, de vaste liefhebbers van de ontbijtjes of espresso’s, de vrienden en kennissen die zo nu en dan buurten, en zo zijn er nog zoveel meer. Duidelijk is wel: je krijgt er een ontzettend gezellige wijk bij.
En dan nog het personeel: dat zijn meer huisgenoten dan buurtbewoners…langzaam leer je alle kanten van ze kennen: zingen, glimlachen, klunzen, mopperen, huilen, lachen, giechelen, vergeten, snoepen. Examens, verhuizingen, broertjes, ruzies, klussen, feesten, relaties, ouders, alles krijg je er gratis bij.
En elke Bagels & Beans-ondernemer zal dit volledig herkennen, in de eigen buurtversie.
En daarom is dit werk zo leuk. En nooit saai. Nog twee maanden te gaan en dan staan de feestdagen voor de deur, maar bij ons in de buurt is het het hele jaar door gezellig. Was dat buurtgevoel niet waar een bepaalde koffiefabrikant hele reclamecampagnes op dit moment voor inzet? Wij krijgen het er gratis bij!

Door nicolette en ingrid op 18-10-2006 om 21:57:1 Reacties (16)

jubileum

Maandag 31 juli waren wij een half jaar open. Dat is alweer 6 maanden, zo’n 150 dagen. Hoeveel bagels zouden we hebben gemaakt in die tijd - 15.000? En hoeveel sinaasappels geperst? Poeh, lastig... in ieder geval heel erg veel. En ook heel veel ijsklontjes uit de vriezer beneden gehaald, sommige dagen zo’n 200, en dat is vaak alle trappen af en op naar beneden!
Natuurlijk hebben we het gevierd. Niet op maandag want toen werkte Ingrid, niet op dinsdag want toen werkte Nicolette, niet op woensdag want toen was het te druk, maar op donderdag hebben we even tien minuutjes trots met een stuk taart gezeten: 6 maanden..yeah! . Meteen een moment om de vakantieverhalen van Ingrid aan te horen, want die was net weer terug van twee weekjes weg (zij terug, en haar gezin nog in Frankrijk, tja, zo werkt dat als ondernemer!). En de verhalen van Nicolette die twee weekjes alleen de boel had gerund (wat doen wij eigenlijk vaak de was?!!). Nog even, en dan draaien we het om: Nicolette twee weken vrij en Ingrid twee weken het rijk alleen, kijken wat er dan weer voor verhalen vrij komen. Ondertussen hebben we de fruitvliegjesplaag overleefd (en daarna de wespenplaag, en de vliegenplaag en nog eens de bijenplaag), een overheerlijke dag-actiebagel verzonnen n.a.v. een verkeerd geleverde bestelling, een overstroming doorstaan, een heleboel ijskoffie-fans erbij gekregen, een heleboel nieuwe bagel- en koffiefans ook trouwens, en niet te vergeten de hittegolf overleefd. Normaal is de temperatuur in de buurt van de oven zo rond de 30 graden wat erg warm is, afgelopen weken was het in vergelijking met buiten bijna lekker koel op diezelfde plek. Al ging ons tempo wel langzaam omlaag, zeker tegen het einde van de dag en helemaal aan het einde van de hittegolf. Raar idee dat iedereen nu in de regen de ijskoffie weer heeft ingeruild voor een lekkere warme grote cappuccino of chocomelk.
En na de vakantie van Nicolette gaat er weer wat verschuiven: een aantal personeelsleden gaat weer naar school, dus daar gaan we op bepaalde uren afscheid van nemen. En nieuwe mensen verwelkomen. Raar idee ook dat de herfst weer gaat komen straks, en het terras naar binnen moet. Op regenachtige dagen merken we weer hoe heerlijk het is om te werken met de schuifpui open en de klanten lekker buiten in de schaduw op ons terrasje. Daarnaast: we hebben met succes en plezier een aantal recepties verzorgd bij bedrijven, en willen dit graag gaan uitbreiden. Ook willen we het winkelgebied verder verkennen - ondernemers uit de hele buurt zijn steeds meer bij ons te vinden en wij rennen de omgeving van de Kerkstraat dagelijks af om bagels te bezorgen bij hongerige winkelmedewerkers die hun winkel niet kunnen verlaten. Genoeg te doen dus hè, in de komende 6 maanden. En 31 januari gaan we weer bij elkaar zitten. Met taart. Of misschien de 2e of 3e februari. Maar in ieder geval over een half jaartje ;) !!

Door nicolette en ingrid op 10-8-2006 om 20:12:38 Reacties (10)